Brytyjskie Tradycyjne Czarownictwo korzysta z ogromnego dziedzictwa folkloru wysp brytyjskich, do którego należą między innymi opowieści o Królu Arturze i Rycerzach Okrągłego Stołu, historie o Robin Hoodzie i jego wesołej drużynie oraz liczne święta celebrujące zmiany pór roku oraz wydarzenia ważne dla lokalnych społeczności.

Zainteresowanie ludowymi tradycjami zaczęło w Wielkiej Brytanii przybierać na sile w drugiej połowie  XVIII wieku między innymi dzięki publikacji takich dzieł jak „Pieśni Osjana”, które były jakoby zbiorem średniowiecznych poematów celtyckich. Oryginalność owych poematów została wprawdzie dość szybko poddana w wątpliwość i obecnie uważa się, że ich autorem był prawdopodobnie ich rzekomy odkrywca, James Macpherson. Nie zmieniło to faktu, że stanowiły one ogromną inspirację dla ówczesnych poetów, pisarzy i badaczy takich jak sir Walter Scott, Robert Burns, William Owen Pughe, czy Edward Williams.

Samo słowo „folklor” zostało po raz pierwszy użyte przez angielskiego antykwariusza Wiliama Thomsa w liście opublikowanym w roku 1846 na łamach wydawanego w Londynie magazynu literackiego „Athenaeum”. Terminem tym charakteryzuje się obecnie kulturę danej społeczności: wierzenia,  legendy, zwyczaje, obrzędy, muzykę, pieśni, tańce, a także wytwarzane przez nią artefakty.

Folklor Wysp Brytyjskich nie jest jednolity. Składają się na niego tradycje angielskie, szkockie,  walijskie i irlandzkie. Widać w nich znaczny wpływ zarówno wcześniejszej kultury celtyckiej, jak i saksońskiej.  Należy jednak zwrócić uwagę, że nie wszystkie elementy folkloru mają starożytne pochodzenie. Wiele lokalnych tradycji uważanych często za bardzo stare liczy tak naprawdę nie tysiące, czy setki lat, ale dziesięciolecia.  Do zwolenników teorii, iż zwyczaje ludowe są kultywowane przez znacznie krótszy czas niż się im to zazwyczaj przypisuje należy chociażby profesor Ronald Hutton. Jednakże obecnie duża liczba renomowanych naukowców przedstawia dowody na to, że wiele tradycji ludowych mogę być rzeczywiście na tyle stare, żeby zawierać w sobie elementy przedchrześcijańskie. Do ich grona należą chociażby takie postacie jak Giuseppe Bonomo, Carlo Ginzburg, Bengt Ankarloo, Gustav Henningsen, Eva Pocs oraz Tekla Dömötor.

Wiele elementów kultywowanego obecnie brytyjskiego folkloru odwołuje się do pojęcia Wesołej Anglii („Merrie England”). Jest to termin, którym określane są zwyczaje ludowe, związane z celebracją zmieniających się pór roku, w szczególności z cyklami agrarnymi.  Niektórzy naukowcy uważają, iż zwyczaje owe mają swoje korzenie w przedchrześcijańskich obrzędach ówczesnych mieszkańców Wysp Brytyjskich. Inni, że idea Wesołej Anglii wykształciła się pomiędzy 1350, a 1520 i była związana ze świętowaniem chrześcijańskiego roku liturgicznego. Według niektórych naukowców Wesoła Anglia jest mającą niewiele wspólnego z rzeczywistością koncepcją idealizującą angielską wieś sprzed rozpoczęcia Rewolucji Przemysłowej na przełomie  XVIII i XIX wieku.

Termin „Wesoła Anglia” został użyty po raz pierwszy w 1819 roku przez angielskiego pisarza Wiliama Hazlitta w eseju „Wykłady na temat angielskich humorystów” („ Lectures on the English Comic Writers”). Później do tej koncepcji wielokrotnie nawiązywali tacy pisarze i poeci jak Wiliam Blake, Gilbert Keith Chesterton, Charles Dickens, William Morris, czy Rudyard Kipling. Opisana w „Hobbicie” oraz we „Władcy Pierścieni” Johna Ronalda Reuela Tolkiena kraina hobbitów Shire jest ucieleśnieniem idei Wesołej Anglii. Odwołania do Wesołej Anglii możemy znaleźć książkach dla dzieci autorstwa Beatrix Potter, czy „W o czym szumią wierzby” Kennetha Grahame’a.

Niezależnie od swoich korzeni wiele obrzędów ludowych jest nadal kultywowanych na Wyspach Brytyjskich. Co roku organizowane są liczne festiwale, podczas których tańczy się Taniec Morrisa, czy prezentuje przedstawienie ludowych przebierańców, kuglarzy i kolędników.