Wesoła Anglia („Merrie England”) to termin, którym często określa się Anglię sprzed czasów rewolucji przemysłowej. Według profesora Ronalda Huttona idea Wesołej Anglii powstała pomiędzy 1350, a 1520 rokiem i związana była poczatkowo z hucznymi obchodami świąt agrarnych i solarnych powiązanych z kalendarzen liturgicznym, jakie miały miejsce przed reformacją.

Król James I napisał pamflet przeciwko podobnemu świętowaniu, a ostatecznie zabronił go Długi Parlament w roku 1641. W XIX wieku na nowo powrócono do używania tego terminu, określając mianem Wesołej Anglii takie elementy brytyjskiej tradycji jak tańczenie wokół słupów majowych, pochody przebierańców, maskarady, taniec morrisa, opowieści o Robin Hoodzie czy o Hernie Myśliwym. Do idei Wesołej Anglii nawiązywali w swojej twórczości między innymi poeta i malarz William Blake, Rudyard Kipling, C.S. Lewis i J.R.R. Tolkien.

Podobną koncepcję na grunt rodzimy starał się zaszczepić w XVI wieku Jan Kochanowski swoją „Pieśnią świętojańską o Sobótce”, a szczególnie „Pieśnią Panny XII” zaczynającą się od pamiętnych słów „Wsi spokojna, wsi wesoła, Który głos twej chwale zdoła?”

Współczesne czarownictwo garściami czerpie z bogatej spuścizny, jaką pozostawiła po sobie Wesoła Anglia. Elementy angielskiego folkloru są integralną częścią wielu rytuałów. Bez zrozumienia tego fenomenu jakim jest Wesoła Anglia niemożliwe jest zatem pełne zrozumienie tradycyjnego czarownictwa i umieszczenie jego praktyk we właściwym kontekście filozoficznym i kulturowym. To właśnie świadomość własnych korzeni i szczególny nacisk kładziony na pieczołowite przekazanie dziedzictwa poprzednich pokoleń nowym pokoleniom czarownic odróżnia czarownice tradycyjne od tak zwanych czarownic eklektycznych.